Bugün bir mutluyum…

Güne sırıtarak uyanmak güzel bir duygu…

Uzun zamandır böyle güzel bir haberin verdiği iç rahatlığı ile uyanmamıştım hani…

Aslında kötü günlerde burada yazabilmeyi çok istedim, paylaşmayı, içimi dökmeyi ama yapamadım. Belki dayanamaz blog açtığımı kardeşime söyler o da yazdıklarımı okur diye…. neyse ki şimdi yazabiliyorum, hala blogdan haberi yok  bu arada 🙂

Aslında bu sanırım başarı öyküsü, ben olsam yapamazdım…

Ama aslında en zor alınacak kararlardan bir tanesi… ben olsam yine yapamazdım….

Bizim hikayemiz geçen sene bayramda başladı… hepimiz ailecek otururken bu şapşik kardeşim, hediye paketleriyle geldi… ama hepsi küçük hediye paketleri… neyse açtık baktık ki… her bir hediye paketinin içerisinden “emzik ” çıktı… yıllardır bekliyoruz artık bir çocuk doğursun diye gözünün içine baktığım kardeşim bebek bekliyordu…

Süreç çok güzel geçiyor… Anneme her istediği yemeği yaptırıp , sonra yiyip kenara çekilenlerdendi bizim ki… herkes hamilelik bekliyor ya ondan, dolayısıyla hepimiz seferber olup hanımefendiye….  rahat ve konforlu bir hamilelik geçirtiyoruz…

derken….

karlı, buz gibi bir havada doktor kontrolünden çıkışta kötü bir haber geldi, bebeğin kalbinde problem olduğunu söyleyen, o an inanmak istemediğimiz, doktora bok attığımız…. ve hayal olmasını dilediğimiz yegane gündü…

Kardeşim daha küçüktü, böyle bir sorunla nasıl baş edebilirdi ki…?

Bebeğimizde fallot tetralojisi vardı, yani bebeğimizi ya anne karnında, ya hemen doğum sonrası, ya da doğumdan sonra oluşacak komplikasyonlarda kaybedecektik. Testlerimiz çok yere ulaştırıldı, hepsi gebeliğin sonlanması gerekliliği hususunda bizleri yönlendirdi ama işte son karar kardeşim ve eşine kalmıştı…

Karar verdiler… Bebeği anne karnında uyutulup, dünyaya gelecekti… 😦 Dediler ki ne bebeğimize, ne de kendimize bunu yaşatamayız deyip, o kararı verdiler. Bence çok sağlam, zor, travmatik bir karardı… Sanırım ben daha sonradan başkasını suçlamak için, kendim alamazdım bu kararı…. Bilmiyorum Allah sınamasın… Ama şuna eminim kim olursa olsun bu kararı sınayamaz… nokta!

Üzerinden çok geçmedi aslında sanırım 7 ay kadar geçti… aslında tam olarak günü biliyorum… teyzesiydim ben o minnağın yani B…’ nin… ama burada gün zikretmek istemiyorum…

Teyzesi olarak ben teslim aldım bebeğimizi “dinlenme odasından” , azıcık dokundum… üstten üstten sevdim… Kardeşim hala bilmez…bilmeyecekte zaten…  ve sonra eşim de dedemin üzerine defnetti.

O gün bugün hala rüyalarıma girer küçük melek…  Kalbimizde değil ama dilimizde kapattık olayı…. bazen rahmet okuyoruz, adını söyleyip… Ya da … hayaller kuruyoruz annemle… Olsaydı böyle olurdu, şöyle olurdu diye 🙂 Ama aslında o zaten hep bizimle yaa…

neyse….

Dün akşam haber aldık ki kardeşim yine hamile….

Endişelerimiz yok mu tabii ki var… Ama daha 5 haftalık olmasına rağmen sabah beni sırıtarak uyandırdı ya seni sıpa….

Bilesin ki sabırsızlıkla ama sağlıkla bekleniyorsun…

Seni yürekten seven Teyzen

İpekben… 🙂

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da Blog Oluşturun.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: